[Review] Salvation van I Promised Once

Muziek wordt in veel verschillende talen naar het publiek gebracht. Als ik een gesprek met iemand heb ben het onderwerp komt op muziek dan heb ik natuurlijk weinig keus behalve te zeggen dat ik Japanse muziek ook leuk vindt. Dan krijg ik eigenlijk altijd de vraag “oh, maar begrijp je eigenlijk wel waar ze over zingen?”. Ik heb eigenlijk een ontzettende hekel aan deze vraag, want voor mij is muziek universeel, de taal is een bijkomstigheid. Maar ik snap dat deze mening niet aan iedereen toegedaan is.
I Promised Once heeft hier een uniek standpunt in, gezien hun lineup bestaat uit drie Japanners en twee Duitsers. De taal waarvoor ze gekozen hebben is het Engels, maar de andere twee talen komen hier en daar ook nog duidelijk terug.

Tracklist (CD):
01. Succubus (feat. SHREZZERS)
02. Picture Perfect
03. Forever Lost
04. Homecoming
05. Departed
06. The Invasion
07. Fall of Adam 1863
08. Chaos is a Ladder
09. Break (feat. Blumio)
10. Lucifer
11. Salvation


Succubus (feat. SHREZZERS)

We beginnen het album met een stijl die de meeste metal fans wel zullen herkennen. Succubus maakt gebruik van melodieuze vrouwelijke vocals voordat de daadwerkelijke vocals die we de reset van het album zullen horen mee gaan doen, evenals hier en daar de typische grunts.

Picture Perfect
De intro van het album heeft de toon al gezet, en Picture Perfect pakt de draad hier meteen op door de luisteraar dieper in het metal genre te trekken met een gitaarspel wat vrij typisch is voor het genre. Helaas is er niet veel meer over te zeggen, aangezien het hele nummer echt heel typisch en duidelijk herkenbaar is voor het genre.

Forever Lost
Terwijl de eerste twee nummers je duidelijk meteen meetrokken in de wereld van metalcore zal Forever Lost je hand eerder loslaten en je terug laten vallen naar het hardrock genre. Hier en daar wordt de temperatuur van het water van het metal genre nog wel even voorzichtig uitgeprobeerd, maar het lijkt toch dat het nog een beetje te koud is voor onze voetjes. Of juist te heet, wie weet. Het nummer eindigt op een zachtere not, aangezien het volgende nummer langzaam geïntroduceerd moet worden.

Homecoming
Er is geen beter voorbeeld van een “rock-ballad” dan Homecoming. Of het wijsheid was om dit zachte, overheersend rustige nummer zo vroeg terug te laten komen op dit album is een beetje dubieus, zeker nadat er eerst hype opgebouwd werd en deze nu snel afgebroken wordt door dit nummer. Daarnaast voelt het als een geheel een beetje “out of place” op dit album, dus het ergens anders neerzetten lost het probleem ook niet echt op.

Departed
Als je na Homecoming dacht dat de wilder it over was, dan had je dat toch verkeerd gedacht. De snelle gitaar noten trekken je meteen weg uit de rust van het vorige nummer en weer terug naar de noot waar het album op begon. Je word meteen teruggegooid in het gevoel van de live show, maar dan met studio kwaliteit aan geluid, genoeg grunts om je dorst naar metal te lessen, en gewone vocals om de grunts te ondersteunen.

The Invasion
Een piano opent het nummer, maar maakt snel plaats voor de normale programmering van dit album. Hoewel het een langzamer nummer is, zul je nog aardig wat aggressie tegen komen door het dominerende gebruik van grunt vocals tegenover de reguliere vocals. Wanneer de reguliere vocals gebruikt worden geeft het wel een beetje extra power aan het nummer, al dan niet op een emotioneel niveau.

Fall of Adam 1863
Hoewel dit duidelijk een liefdesliedje is opent het behoorlijk vrolijk voordat het terugkeert naar een hardrock stijl van geluid. Dit nummer kan niet echt een ballad genoemd worden, zelfs geen hardrock ballad, maar het komt er aardig dichtbij met deze lyrics. Deze vertellen namelijk een verhaal van gemis en afwijzing, maar de instrumenten lijken dit niet echt te onderbouwen. Tenminste, niet emotioneel. Daarom voelt het voor mij een beetje alsof de plank misgeslagen is.

Chaos is a Ladder
De luisteraar wordt meteen begroet met grunts en een typische metal stijl waardoor je zou denken dat je ineens een ander album in je handen hebt. De veranderingen in het ritme zijn erg duidelijk en veelvoudig aanwezig. Gooi er een gitaar solo en een mix van grunts en gewone vocals bij en je hebt het recept voor een metalcore nummer, maar in geval van dit album ook de winnaar van de “meest metal song”-award.

Break (feat. Blumio)
Nu we dit punt bereikt hebben verandert alles, alleen voor dit ene nummer. Zoals de introductie van het nummer je al laat weten, dit is een “metalcore meets hiphop”nummer, waarin de diversiteit van de members centraal gezet wordt, evenals hun verschillende talen. De voertaal van het nummer is nog steeds Engels, maar je zal ook Japans en Duits terughoren waardoor het een club-achtig nummer geworden is. Ren niet meteen weg, want zoals ik al zei is dit nummer een mix van verschillen, en dat is het ook echt. De highlight ligt zeker op de invloed van hiphop, en de gesproken solo hiervan gaat over de moderne media, maar dan wel in het Duits.

Lucifer
We beginnen direct met een gitaar waar je als metal fan waarschijnlijk meer dan bekend mee bent, maar de andere instrumenten laten niet lang op zich wachten om de snelheid wat op te voeren. Het duurt een korte solo voordat de vocals ook mee gaan spelen, zowel de grunts als de reguliere vocals.
Het nummer wordt gedomineerd door een zwaar drums en bas geluid, maar hier en daar maken ze wel de weg vrij om de gitaar even in de spotlight te zetten. Nog even een snelle burst voor het einde van het album, jongens!

Salvation
Het album wordt tot een einde gebracht met een krachtige piano, synthesizer en drums op de achtergroind. Salvation is een perfect einde voor dit album, aangezien het niets te wensen overlaat voor z’n doel.

Conclusie:
Salvation is een album dat verschillende sub-genres van heavy metal combineert, maar het overheersende geluid is nog steeds metalcore. De invloed van hiphop in het bijzonder geeft het album een meer “Westers” aanvoelend geluid, zeker wanneer vergeleken met andere artiesten in dit genre. Het album is geen naadloze overgang als het om de nummers zelf gaat, maar het heeft weinig invloed op de overall vibe. Helaas voegt het ook niets spectaculairs toe. Het is behoorlijk veilig voor het genre waar ze zich op richten, ondanks de afzwakking naar hardrock van sommige nummers.
De internationale invloed is duidelijk terug te vinden op dit album en het geeft een unieke stijl, maar nogmaals, het is niet echt vernieuwend en “veilig”. Desondanks is het een leuk album om naar te luisteren en als je een fan bent van het metalcore genre dan zou dit album best in je verzameling kunnen passen.

Final score: 65/100


Release informatie:

Artiest: I Promised Once
Release: Salvation (album)
Release datum: 11 april, 2018
CD nummer: GOME-80

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *