Wie ben ik?

Nou… Je hebt waarschijnlijk al geraden dat ik Arlequin ben, maar mijn echte naam is Stephany.
Arlequin Photography was oorspronkelijk in 2009 in het leven geroepen als een school project, en in plaats van een solo project zoals het nu is was het een duo. Het project was destijds gestart met de bedoeling om fotografie te combineren met muziek, aangezien dit de twee dingen waren waar mijn partner het meest in geïnteresseerd was.

Mijn partner besloot tegen het einde van 2012 dat hij er geen zin meer in had, maar dat gold helaas niet voor mij. Ik voelde me echter niet prettig om het onder dezelfde naam te blijven doen, dus daarom is de naam in 2017 veranderd naar “Arlequin Photography” om het een persoonlijker tintje te geven.
 

Wat is “Arlequin Photography”?

Het voornaamste doel is om artiesten en hun muziek buiten Japan te promoten. Ondanks dat de focus op het visual kei genre ligt is het geen exclusiviteit. Ik probeer wanneer mogelijk ook andere genres aandacht te geven, evenals artiesten die niet uit Japan komen maar wel geïnspireerd zijn door dit fascinerende en diverse genre.
Of het nou via fotografie, interviews, reviews van hun muziek of andere interessante artikelen is, zolang als de informatie jullie bereikt heb ik m’n werk goed gedaan.

Toen ik klein was had ik absoluut geen interesse in muziek. Niets wist mijn aandacht te trekken. Totdat iemand op de middelbare school me per toeval voorstelde aan Nightwish en Within Temptation, wie beiden deel uitmaakten van een genre dat eigenlijk alleen op een avond per week een spotlight kreeg op het muziekkanaal.
Een programma waar ik al snel een trouwe kijker van werd, en waar ik mijn ogen niet kon geloven toen de video voor “OBSCURE” van Dir en grey een keer voorbij kwam schuiven. Voor zover ik weet is dit ook maar een enkele keer gedaan, maar vanwege mijn interesse in horror was in gefascineerd genoeg om me tot het internet te wenden om die video nog een keer te vinden. En dat is me ook gelukt, maar niet voordat ik behoorlijk wat andere artiesten tegen kwam die ook mijn aandacht trokken.

Na de middelbare school ging ik verder als student grafisch design, en trok daar met mijn liefde voor visual kei de aandacht van twee docenten. Om mijn vrije gaten in mijn rooster op te vullen wilde ik fotografie erbij doen, maar mijn verzoek werd niet aangenomen omdat mij ogen zo slecht zijn (en steeds slechter worden). Een beslissing die op dat moment mijn hart brak, en de twee docenten zagen de negatieve uitwerking daarvan. Ze creeërden vervolgens een project waar ik mijn liefde voor muziek, fotografie en grafisch design mee kon combineren, en regelden zelfs een partner zodat ik niet alles alleen hoefde te doen. Dit alles leidde tot een (erg ongemakkelijk) interview met de heren van ダウト (D=OUT), die maar wat graag mee wilden helpen aan het project. Van het een kwam het ander, en uiteindelijk mijn beslissing om toch door te gaan, ook toen mijn partner gewoon wegliep.
 

Vragen? Suggesties? Iets anders?

Hoewel ik dit allemaal in m’n eentje doe sta ik altijd open voor jullie ideeën en feedback. Is er een specifieke artiest waar je graag meer over wil weten? Laat het weten!
Heb je zelf iets gemaakt en zoek je een platform om het te laten zien? Mail me!
Ben je, werk je samen met of vertegenwoordig je een artiest, zelfs als deze niet in het visual kei genre zit? Geweldig! Laat dat je niet afschrikken, er zijn altijd mogelijkheden bespreekbaar!

Maar even heel eerlijk. Muziek kent geen grenzen. Zelfs al worden de lyrics in een bepaalde taal gezongen, de taal van muziek is universeel.